Linux Certif

Toute la documentation sur la certification Linux LPI

Rechercher une page de manuel

e2fsck

NAZWA

e2fsck - Sprawd¼ system plików ext2fs (second extended filesystem)

SK£ADNIA

e2fsck [ -pacnyrdfvstFSV ] [ -b superblok ] [ -B rozmiar_bloku ] [ -l|-L plik_z³ych_bloków ] [ -C fd ] [ -j zewnêtrzny_dziennik ] urz±dzenie

OPIS

e2fsck jest u¿ywany do sprawdzania systemu plików ext2fs. E2fsck obs³uguje tak¿e systemy plików ext2 zawieraj±ce dziennik, znane równie¿ jako systemy plików ext3.

urz±dzenie

jest specjalnym plikiem, odpowiadaj±cym urz±dzeniu (np. /dev/hdc1).

OPCJE

-a

Ta opcja robi to samo co opcja -p. Jest udostêpniana jedynie ze wzglêdu na kompatybilno¶æ wstecz; zaleca siê u¿ywanie -p wszêdzie tam, gdzie to mo¿liwe.

-b superblok

Zamiast u¿ywaæ normalnego superbloku, u¿yj innego, podanego przez superblok. Ta opcja u¿ywana jest, gdy podstawowy superblok zosta³ uszkodzony. Po³o¿enie kopii zapasowej superbloku zale¿ne jest od rozmiaru bloku w danym systemie plików. W systemach plików o rozmiarze bloku 1k, kopia zapasowa superbloku znajduje siê w bloku 8193, dla systemów plików o rozmiarze bloku 2k, w bloku 16384, za¶ dla systemów plików o rozmiarze bloku 4k, w bloku 32768.

Po³o¿enie dodatkowej kopii zapasowej superbloku mo¿e byæ okre¶lone poprzez u¿ycie programu mke2fs z opcj± -n drukuj±c± po³o¿enia superbloków. Opcja -b programu mke2fs, okre¶laj±ca rozmiar bloku dla systemu plików musi byæ podana w dok³adnie takiej samej kolejno¶ci, w jakiej wypisane zosta³y po³o¿enia.

Je¿eli podany jest alternatywny superblok, a system plików nie jest otwarty w trybie tylko do odczytu, e2fsck sprawdzi, czy podstawowy superblok jest uaktualniony.

-B rozmiar_bloku

Normalnie, e2fsck szuka superbloku w zmienianych rozmiarach bloku i próbuje znale¼æ rozmiar odpowiedni. Ta technika czasem daje siê og³upiæ. Dlatego opcja ta wymusza na e2fsck wyszukiwanie superbloków o okre¶lonej wielko¶ci bloku. Je¶li superblok nie zostanie znaleziony, e2fsck zakoñczy dzia³anie z b³êdem krytycznym.

-c

Opcja ta powoduje, ¿e e2fsck uruchamia program badblocks(8) w celu znalezienie uszkodzonych bloków systemu plików. Bloki takie s± nastêpnie zaznaczane poprzez dodawanie ich do inodu uszkodzonych bloków. Je¿eli opcja ta podana jest dwa razy, wtedy uszkodzone bloki bêd± poszukiwane przy u¿yciu nie-destruktywnego testu.

-C fd

Ta opcja powoduje, ¿e e2fsck wypisze kompletn± informacjê do podanego deskryptoru pliku. Dziêki temu postêp sprawdzania systemu plików mo¿e byæ kontrolowany. Ta opcja jest u¿ywana przede wszystkim przez programu uruchamiaj±ce e2fsck. Je¿eli jako deskryptor pliku podane jest 0, e2fsck wypisze pasek postêpu w swoim stylu. To wymaga, aby e2fsck uruchomiony by³ na konsoli lub na terminalu.

-d

Drukuj wyj¶cie debuggowe (bezu¿yteczne, chyba ¿e debuggujesz e2fsck).

-f

Wymu¶ sprawdzanie, nawet je¶li system wydaje siê byæ czysty.

-F

Wypró¿nij bufory systemu plików przed uruchomieniem programu. Przydatne w³a¶ciwie tylko w czasowych próbach e2fsck.

-j zewnêtrzny_dziennik

Ustaw ¶cie¿kê dostêpu do zewnêtrznego dziennika dla tego systemu plików.

-l plik

Dodaj podane przez plik bloki do listy bloków uszkodzonych. Format pliku jest taki sam jak ten utworzony przez program badblocks(8). Zauwa¿, ¿e numery bloków bazuj± na rozmiarze bloku systemu plików. Dlatego badblocks(8) musi otrzymaæ rozmiar bloku systemu plików. Jednak du¿o ³atwiejsze i bezpieczniejsze jest u¿ycie opcji -c programu e2fsck, poniewa¿ zapewnia to przekazanie w³a¶ciwych parametrów do programu badblocks.

-L plik

Ustaw listê uszkodzonych bloków na listê bloków okre¶lon± przez plik. (Opcja ta jest identyczna z -l, poza tym, ¿e przed dodaniem listy bloków z pliku, stara lista uszkodzonych bloków jest czyszczona).

-n

Otwórz system plików w trybie tylko do odczytu i za³ó¿ odpowied¼ ``nie'' na wszystkie pytania. Umo¿liwia to u¿ycie e2fsck w trybie nieinteraktywnym. (Zauwa¿: je¶li podano opcje -c, -l lub -L w po³±czeniu z -n, to system plików zostanie otworzony w trybie odczytu i zapisu, aby umo¿liwiæ od¶wie¿enie listy uszkodzonych bloków. Inne zmiany nie bêd± dokonywane).

-p

Napraw automatycznie system plików bez ¿adnych pytañ.

-r

Ta opcja nie robi nic; jest udostêpniona dla kompatybilno¶ci wstecznej.

-s

Ta opcja wykona zamianê bajtów w systemie plików, tak aby by³y one w standardowej kolejno¶ci (czyli i386 lub little endian). Je¿eli bajty s± ju¿ w takiej kolejno¶ci, e2fsck nic nie zrobi.

-S

Ta opcja wykona zamianê bajtów w systemie plików niezale¿nie od ich aktualnej kolejno¶ci.

-t

Drukuj statystyki czasowe dla e2fsck. Je¶li opcja ta jest u¿yta dwukrotnie, to drukowane s± dodatkowe statystyki czasowe.

-v

Tryb gadatliwy (verbose).

-V

Drukuj informacjê o wersji i zakoñcz.

-y

Za³ó¿ odpowied¼ ``yes'' na wszystkie pytania; umo¿liwia u¿ycie e2fsck w trybie nieinteraktywnym.

KOD WYJ¦CIA

Kod wyj¶cia zwracany przez e2fsck jest sum± nastêpuj±cych warunków:
0 - Bez b³êdów
1 - B³êdy systemu plików s± poprawione
2 - B³êdy systemu plików s± poprawione, system powinien
  byæ prze³adowany, je¶li filesystem by³ zamontowany
4 - B³êdy systemu plików nie zosta³y poprawione
8 - B³±d operacyjny
16 - B³±d w sk³ani lub u¿yciu
128 - B³±d biblioteki dzielonej

SYGNA£Y

Nastêpuj±ce sygna³y maj± nastêpuj±cy efekt, gdy zostan± wys³ane do e2fsck.

SIGUSR1

Ten sygna³ powoduje, ¿e e2fsck wy¶wietli pasek postêpu. (Zobacz opis opcji -C).

SIGUSR2

Ten sygna³ powoduje, ¿e e2fsck przestanie wy¶wietlaæ pasek postêpu.

B£ÊDY

Prawie ka¿dy program ma b³êdy. Je¶li znajdziesz system plików, powoduj±cy pad programu e2fsck lub taki, którego e2fsck nie potrafi naprawiæ, zg³o¶ to autorowi.

Za³±cz tyle informacji, ile da siê za³±czyæ w swoim zg³oszeniu b³êdu. Najlepiej, za³±cz kompletn± transkrypcjê uruchomienia e2fsck, tak bym móg³ dok³adnie widzieæ, co siê dzia³o. Je¶li masz zapisywalny system plików, gdzie mo¿esz tê transkrypcjê zapisaæ, u¿yj programu script(1).

U¿yteczne mo¿e byæ te¿ przes³anie wyj¶cia z dumpe2fs(8). Je¶li okre¶lony inode lub ich grupa wydaje siê sprawiaæ e2fsck k³opoty, spróbuj uruchomiæ komendê debugfs(8) i wys³aæ wyj¶cie komendy stat(1u) na dotkniêtych inode. Je¶li inode jest katalogiem, komenda debugfs o nazwie dump umo¿liwi ekstrakcjê zawarto¶ci inode katalogu, któr± mo¿esz mi przys³aæ po zakodowaniu jej programem uuencode(1).

Zawsze za³±czaj te¿ pe³ny tekst wersji, wy¶wietlany przez e2fsck podczas pracy.

AUTOR

Ta wersja e2fsck jest napisana przez Theodore Ts'o <tytso@mit.edu>.

ZOBACZ TAK¯E

mke2fs(8), tune2fs(8), dumpe2fs(8), debugfs(8)